1972'de New York'ta tanismistik... 2009, Florida'da hala beraberiz. Kocam, arkadasim, ebeveynim, can dostum, Michael O'Donnelly. Olumun esigini gecti, ama Allah dualarimizi duydu ve merhamet gosterdi. Umarim ki bir gun, kocam ayagina da kalkacak ve Turkiye yolculuguna devam edecegiz. 
Yandaki siyah beyaz HORSEMAN ve ezeli sevgilisini, Adrian Grezda adında ABD'li bir ressam akrabam çizmişti.
it ettiysem, oğlum da o kadar güldü.
................HORSEMAN © KRİSTİNA O'DONNELLY
(Horseman = The Horseman Copyright = Tum haklari Kristina O'Donnelly'ye aittir)
BURHAN’I ÖZLÜYORDU. Onun enerjik kişiliği arkasında doldurulmaz bir boşluk bırakmıştı. Teleks veya Süreyya vasıtasıyla gönderdiği mesajlar dışında Ariadné’yle hiç temas etmiyordu. O gönderdiği mesajlarda da iş dışında tek satır birşey yoktu. Arkeoloji hırsızlığı yapanları deşifre edip rezil-kepaze ettiği makalelerle beraber, ‘Anadolu Şafağı’ başlığını attığı, Anadolu’da yeni bir çağın doğuşunu anlattığı bir yazı dizisine de başlamıştı. Avrupa’da çalışmaya gidip memleketlerine temelli dönüş yapanları öylesine sürükleyici bir dille anlatıyordu ki aralarında milliyetçi duyguları artmış olanların hikâyeleri nefes kesiyordu. Ariadné, Burhan’ın kaleminin ateşinden gurur duymuştu. Bu arada da Süreyya’nın başına çıkardığı fazladan işlerden yüksünmedi çünkü çok çalışınca patronuna duyduğu özlemi düşünmeye vakti kalmıyordu. İş günü, sabahın sekizinden akşamın geç vakitlerine kadar sürüyordu. Sık sık da Cumartesi gecelerini kapsıyordu. O kadar meşguldü ki sosyal yaşamının kaybolduğunun farkında bile değildi. Amerika’daki eski arkadaşı Randy Paige’le devamlı mektup ve telefon konuşmalarının dışında tüm arkadaşlarıyla ilişkisini tamamen kesmişti.
Öte yandan, sürekli yeni şeyler öğrenip, üretiyordu; randımanı tam gaz süratle gidiyordu. Ayrıca, yaşadığı şu anın, yaşamının en harika devresi olduğunun da farkındaydı. Evet! İstanbul’un enerjiyle çırpınan kozmopolit kalbinin tam ortasında kendini bir gazetede bulmuştu; burdaki masasının, onu idealist emellerinin pırıl pırıl akıntılara sürüklediğine inanıyordu. Ah, ne büyük heyecandı bu! Çok sevdiği John F. Kennedy’nin geride bıraktığı izlerden biri olan The Peace Corps'un bir üyesi gibiydi: Amerikalı idealist genç gönüllülerden oluşmuş bu grup, ev sahibi ülkelerinin insanlarıyla doğrudan çalışır, onların diliyle konuşup yaşamlarını paylaşırdı.
İşe gidiş gelişi ayrı ayrı en az bir buçuk saat sürdüğü için, bu zamanı kitap okumakla değerlendirdi. Üst üste sayısız kitap bitirdi. Gazetenin personeli, tahsilli, enerjik, farklı yaş gruplarından bir gruptu, aralarında yaptıkları hararetli tartışmalar çok ilginçti. Leon Troçki, Stalin, Kapitalizm ve Sam Amca’yı kıla kırk yarıp inceliyor, sonra da İslam, Zen, Karl Jung ve Varoluşçuluk filozofisine dalıp, kapışıyorlardı.
Ariadné’nin yeni şeyler öğrenmek ihtiyacı dipsizdi. Upton Sinclair, Jack London, John Steinbeck, Louisa May Alcott, Charlotte Brontë, Yaşar Kemal, Halide Edip Adıvar, ve Reşat Nuri Güntekin’in eserlerini soluk soluğa okuyup, arada yön değiştirip Karl Marx, Jean-Paul Sartré ve Jack Kerouac’u da okudu. Her konuyu kelimesi kelimesine kavramasının mümkün olmayacağını kabul etmişti. Yine de susuzluktan boğazı kurumuş bir insanın yudumladığı su gibi okumaya devam etti. Bir şekilde bu bilgilerin süzülüp, aklının bir kenarında kalacağına inanıyordu.
1878 doğumlu Amerikalı Upton Sinclair’in bir roman yazarı olarak özelliği, namuslu insanların umursamazca yönetilen bir sistemde çektiklerini, topluma ve dolayısıyla tarihe, yansıtmasıydı. Sinclair, sosyal-demokrat ideallere adamıştı kendini. Ariadné’nin şimdi okumaya başladığı, İngilizce ismi The Jungle (Cengel), Türkçesi ‘Şikago Mezbahaları’ adlı romanı, varlığının en derin köşelerine dek sarstı onu, rüyalarına girdi.
İlk kez 1906’da yayımlanan ‘The Jungle,’ gerçeklerin etrafında örülmüştü. Sinclair bu romanın fonunu bizzat araştırmak amacıyla tam iki yıl mezbaha işçiliği yapmış, ve işverenelerin ne insanüstü yoğun çalışan işçilerin sağlığı, ne de genel sağlık ve temizlik koşullarına aldırmaması üstünde hayati bilgiler toplamıştı. Roman, melodramlı stilinden hiç özür dilemeyen, çırılçıplak bir realizmle kaleme vurulmuştu; Ariadné katledilen hayvancıkların can vermeden önce içgüdüsel bir şekilde duydukları terörü netçe görüyor, duyuyor, ve biçarelere yardım edemediği için azapla kıvranıyordu. Öykünün baş kahramanı, parlak umutlarla Amerika'ya göçmen gelen, fakat inanılmaz kötü koşullar altında Şikago mezbahalarında çalışmak zorunda kalan bir Litvanya’lıydı. Sinclair’e gelince, idealist bir yazar olarak amacına ulaşmış, toplum namına önemli bir zafer kazanmıştı, çünkü bu dramatik öykü, 1964’ün Ariadné’sini etkilediği gibi, 1906 yılındaki okurları da gırtlaklarından kıskaçlamıştı. Ve onların tepkisi sayesinde hükümet yetkili bir komisyonu görevlendirmiş, besin maddeleriyle ilgili sert yasaların çıkarılmasını sağlamıştı. Sinclair’e de bu roman nedeniyle, bir ünvan takılmıştı: Muckraker, yani toplum çıkarlarına zararlı olan uygulamaları, çamurlu gübreleri kazıyarak açıklayan yazar. Burhan gibi bir yazar ....
Yorgunluktan başı zonklayıp gözleri bulanınca, Ariadné etrafında koşturan Türklerin günlük yaşantısını izliyordu. Sinclair’in romanını bitirir bitirmez eline iki Türkçe romanı birden almıştı, Reşat Nuri Güntekin’den Çalıkuşu, ve Halide Edip Adıvar’dan Sinekli Bakkal. Çalıkuşu’nun genç kahramanı Feride, ve Sinekli Bakkal’ın Rabia’sı, çok realist karakterlerdi. Amerikalı yazar Louisa May Alcott’un 1867-68 yıllarında yazdığı Küçük Kadınlar adındaki romanın kahramanı ‘Jo’ March, ve İngiliz-İrlanda kökenli yazar Charlotte Brontë’nin 1847 yılında çizdiği Jane Eyre gibi, çağlarının çerçevesi içinde cana getirilmişlerdi. Bu dört değişik kökenli genç kadının öyküleri, ayrı ayrı çağlardaki erkek-erki toplumların, Batı’lı veya Doğu’lu fark etmeden, kadınlara yüklediği önyargılar ve kısıtlıklara değiniyordu. ‘Çalıkuşu’ Feride, İngiliz Jane Eyre ve Amerika’lı Jo March gibi, parlak zekâlı, cesur, samimi, sözünü sakınmaz, ve koşullara karşı isyankârdı, annesiz ve güçlükler altında büyümesi yıldırmıyordu gözünü. Romanın sayfalarını heyecanla çevirdikçe Ariadné kendini Feride’yle yürüyor buldu, Feride’nin Besime Teyzesinin oğlu Kâmran’a olan duygularını paylaştı, ve Feride, Kâmran’la evlenmeden ancak üç gün önce, her şeyi terk edip Anadolu’ya bir öğretmen olarak gitmeye karar verince, Feride’yle birlikte hem ağladı, hem gitti. Öykü, Feride Bursa yakınındaki Zeyniler Köyüne gelince, soluğunu kestirdi. Zeyniler yolu olmayan, okul binası bile ahırdan bozma bir yerdi; Ariadné’ye Konya yolculuğunda gördüğü köyleri, ve özellikle, rahmetli Leylâ’nın trajik sonunu anımsattı.
Duyduğu acı, keskindi; Feride’yi bir süre yana koyup, Sinekli Bakkal’ın Rabia’sına dönmeye karar verdi. Rabia’da engellere, önyargılara karşı savaşan cesur bir genç kızdı, Abdülhamid dönemi Osmanlı yıllarında yaşıyordu. Bülbül sesliydi, Kuran ve mevlid okumakta eşsizdi. Genç Türkler, Şam gibi uzak bir yere sürgünlük, 1908 Meşrutiyet ilanı, Rabia’dan oldukça yaşlı olduğu halde ona aşık olan İtalyan piyano öğretmeni Peregrini, ve Sinekli Bakkal adındaki mahallenin sosyal yaşamı, Ariadné’yi büyülemişti. Sayfa sayfa, Rabia, Doğu’nun mistik kültürüyle, gerçekçi, akla dayanan Batı’lı yaşam görüşü arasında denge arayarak kendi öz kişiliğini yoğurdu, ve romanın sonunda, hak ettiği mutluluğu buldu.
Ariadné Sinekli Bakkal’ın son satırlarını Avrupa-Asya arası vapur yolculuğunda okudu, soluk bile almadan ‘Çalıkuşu’ Feride’ye döndü.
Vapur, Kadıköy İskelesi’ne ulaştığında, Feride Bursa’dan Çanakkale’ye tayin edilmişti, Ariadné’de Feride’nin serüvenlerinin ancak yarısına gelmişti.
Vapurden inerken, gözleri yaşlarla buğulandı. Çağdaş Türk kadınları iki zıt kültürün içinde kendilerine bir yer yapmaya çalışırlarken, toprakları iki kıtaya yayılmış bu memleketin yaşadığı tezatların en çarpıcı örneğini oluşturuyorlardı. Batı-stili eğitimli, açık-görüşlü, sükseli meslek-sahibi kadınlar—doktor, avukat, sosyal eylemci—modaya uygun etek, kot pantolon, veya şık tayyörleri içinde, hâlâ Karanlık Çağda tutsak kalmış, baştan aşağı çarşafa bürülü kız kardeşleriyle yan yana yaşıyordu....
beni.